يه عكس يادگاري...

Sat, 09 Sep 2006 05:06:00 GMT

به نام خداوند بخشنده و مهربان

گاهي وقتا بايد از شروع، شروع كرد و پايان رو نه ديگه پاياني بدوني و نه سرفصلي. گاهي وقتا بايد گاهي وقتي باشي تا به انتها برسي. يه وقتايي زندگي گاه به گاه مي شه. گاهي با تو، گاهي بدون تو. يه شكل ساده از گاهي وقتا واسه خودت بكش. قدرت يا ضعف، ديدين يا نديدن، رسيدن يا نرسيدن و به قول اون آقا بودن يا نبودن ولي اين دفعه ديگه مسئله اين نيست، گاهي وقتا اصل اين است... بيشتر واسه خودت بشين و رسم كن، اصلا بشين و ترسيم رو رسم كن، با خودت بنشين و من رو رسم كن. ولي اول احتياج به يه باور از خودت داري. عكس باورات رو بگذار و از روش شروع كن به كشيدن خودت. ببين چي مي توني بكشي. فقط شروع كن به كشيدن. نه كاري به پايان داشته باش و نه كاري به آغاز. فارغ از همه چيز راحتِ راحت.

سلام...
با سلام همه چي شروع مي شه و با يه سلام ديگه همه چي تموم. خب كجاي كار رسيديم، با اين سلام مي خوام تمومش كنم. پس سلام. يه سلام صادقانه و دوستانه. عين اين مدتي كه اينجا نوشتم و هر بار مهمان و ميزبان بودم. اين پست نمي دونم چقدر طولاني بشه ولي اول واسه خودم مي نويسم تا يه يادگاري درست كرده باشم و هر عزيزي وقت كرد و خوندش ممنونش مي شم و يه معذرت خواهي كه وقتش گرفته مي شه، ولي جوري هم نيست كه خسته كننده باشه. مي خوام راحتِ راحت بنويسم.

خب اين حكايت مسافر رؤياي زندگي هم رسيد به آخر خودش... خيلي چيزاي ديگه هست كه بخوام بنويسم، اما دوباره اين آينده مارو به جايي رسوند كه بايد باز كوله پشتيم رو بذارم رو كولم و سفر كنم، واسه همين شايد خيلي دير به دير بتونم اينجا بنويسم كه اينطور نوشتن هم واسم لطفي نداره و ترجيح مي دم مسافر رؤياي زندگي رو روي كاغذ و به نوعي به شكل سنتي ادامه ش بدم... نمي دونم اين نوشته ها علاوه بر خودم براي كسي هم تاثير گذار بوده يا نه ولي با اين حال خودم رو از بين اين نوشته ها بهتر پيدا كردم و شايد فراتر از اون چيزي بود كه فكر مي كردم... تاثير گذاري روي بقيه رو از اين لحاظ مي گم كه به نوعي برخي از نوشته هاي ديگران براي من اينطوري بوده كه كلي منو به فكر واداشته و شايد يه نكته ي تازه بهم ياد داده ولي خيلي هاشون خبر ندارن، مثه من كه خبر ندارم. با اينكه قصدشون جهت دادن به فكر كسي نبوده و واسه خودشون مي نوشتن، درست مثه من كه واسه خودم مي نوشتم.

مسافر رؤياي زندگي پر بود از رؤياهاي من و اون چيزايي كه مي ديدمشون، چيزايي نبود كه به فكرم مي رسيدن بلكه چيزايي بودن كه فكر مي كردم. خيلي هاش رؤيا بودن، ولي نه اون رؤياهايي كه عاميانه بين مردم شكل گرفته و تا بگي رؤيا خيال بافي فرض بشه، رؤياهاي واقعي بودن و هر كدومشون به نوعي و با احساسي متفاوت قابل ديدن. ديدني كه گاهي وقتا لازم نيست چشم داشته باشي. و يه چيز خيلي مهم اين بين اينه كه: مسافر رؤياي زندگي بودن با رؤياهاي مسافر زندگي خيلي فرق داره، فقط يه كمي دقت مي خواد. يه چند تا پست هم درباره ي مسافر رؤياي زندگي تو آرشيو وبلاگ به همين اسم هست كه اگه يه زماني حالش رو داشتين و خونديد شايد يه چيزايي ازش سر در بياريد.

خب تا اينجا كه حالتون خوبه؟ آره؟ خب خدا رو شكر.
بذار يه جوك ميان برنامه واستون بگم حال بياين البته اگه تكراري نباشه.
يه روز مسافر زنگ مي زنه 225 ميگه آقا لطفا 2 تا 110بفرستين بقيش رو هم آدامس بديد.
جديدا فهميديد چي شده؟... آقا اين 110 داره الگانس ثبت نام مي كنه، پسر زده رو دست ايران خودرو.

مي خوام يه عكس يادگاري از همتون بگيرم. حاضريد؟... ولي اول بايد اينجا همتون رو يه جا جمع كنم، واسه همين مي خوام از همه ي شما دوستاي خوب و گلم كه تو اين مدت باهاتون آشنا شدم به ترتيب آشنايي و ارتباطي كه با نوشته هاتون برقرار كردم به شكلي كاملا صادقانه و راحت از همتون يه مقداري بنويسم. البته اگه ازتون تعريف كردم يه موقع زياد خوشحال نشيدا. بعدشم من از كسي الكي تعريف نمي كنم و هندونه زير بغل كسي نمي ذارم. كسي هم اعتراض داره بره شوراي حل اختلاف، مي گن كارا رو زودتر را مي ندازن يه موقع دادگاه نريد كه گير مي افتيدا. از ما گفتن. اگه كسي هم از قلم افتاد يا ترتيب قاطي شد به رو خودتون نياريد. ضمنا اون لينكهاي كنار صفحه ملاك نمي باشد اما بقيه هم كه لينكشون داخل وبلاگم نيست بنا به تشكر ازشون افتخار بهشون مي دم لينك اونا رو هم داخل وبلاگ مي ذارم و اينطوري بازم اون گوشه هم جمع مي شيد و بازم اگه كسي اعتراض داره چي؟ آ بارك الله، شوراي حل اختلاف. خوشم مياد زود مطلب رو مي گيريد. يه كار ديگه هم مي شه كرد، اونايي كه ديگه خيلي قاطي مي كنن برن بي زحمت نيم متر طناب محكم بخرن و به شكلي كاملا استادانه قسمتي از اون رو به شكل دايره در بيارن و بعد يه ارتفاع مناسب رو پيدا كنن و مابقي طناب رو به همون ارتفاع كه اطمينان دارن خيلي محكمه وصل كنن، بعد طناب را به دور گردن انداخته و سقوط آزاد و بالاخره انا لله و انا اليه راجعون. شوخي كردم شما ها هنوز خيلي جوونيد.

آخر كار يه يادگاري و يه عيدي هم مي خوام به همتون بدم، البته هنوز كلي كار داره تا تموم بشه ولي اونم قسمتي از رؤياهامه كه حداقل به شكل نوشته نيست.

و باز هم:

به نام خداوند بخشنده و مهربان

از اين سوي خيال تا آرامش آنسوي خيال رازدار دلتنگي ها، غصه ها و مهربانيهاي مريم است كه كلمات را به گونه اي زيبا و پخته در كنار هم قرار مي دهد و دلنشين بودنشان را مرهون صادقانه بودنشان مي داند.

شروق كه تكاپوي نوين را در كنار دين مي بيند و پيشرفت را با فكر صدا مي زند و جنبش نرم افزاريش را فراموش نمي كنم.

سعيد از زبان بين المللي آدمها سخن مي گفت و طنز و خنده را مقدس مي دانست. و آري اينچنين است، چون شاد زيستن و لبخند بر لب جاري ساختن هنر است.

مسعود يه مسافر ديگه كه دل قشنگي دارد و ياد مسافران سفر به اتمام رسيده را زنده مي كند.

دكتر غريب كه چندي مهمان تجربه هايشان بودم و بعضي مسائل را از ديدي ديگر هم ديدم.

گاهي وقتا همه خسته مي شن و از اين ميان يه دل خسته هر وقت خسته بشه مي تونه حرفهاي قشنگ تر بزنه و بنويسه و اين نه اينكه راضيه هميشه خسته باشه، براي همين دلخستگي گاهي واسش فرصته حتي اگه تلگرافي و كوتاه بنويسه.

نرگس كه مهتاب رو براي سفر انتخاب كرده. مي دوني كار ماه چيه؟... كارش اينه كه تو غياب خورشيد نور اون رو به ما مي رسونه و مهتاب رو رقم مي زنه. و همسفر مهتاب پر است از مهتابي كه در غياب خورشيدي ديگر اين صفحه ي مجازي را رنگ و بويي ديگر مي بخشد.

عسلستان غزل پر بود از عسلهاي روان نظم، كه گويي خود اسدِ نيكفال هر بيت از سروده هايش را زندگي كرده و با جان دل مي سرايد يا فرياد مي زند.

دنياي من را محمود با بعضي از نگراني هاي طبيعي توصيف مي كرد و اميدواري را مي دانست.

پرديس دكتر منصوري كه علاوه بر خودش بسيار به من هم آموخت و بعضي تازه ها را تجربه كردم.

هاترا يه دختر مشرقي كه دلسوزه و دلپاك و شايد دل رحميِ بيش از اندازه اش باشد كه به اين صفحه ي مجازي پناه مي برد و به گونه اي ديگر از ارزش محبت بيان مي كند.

كودكانه هاي علي كه همه مجذوبيت زندگي را از گاواره بان بلعيده بود و كليدر را افتخار مي دانست نه فقط يك كتاب.

يك رهگذر گل بدست، دقيق و زيرك و باهوش كه در نوشته هايش چه از خود و چه از سوي ديگران مهرباني و اميد به فردا و هدف را مي توان ديد.

زيتون كه از خدا و آدمهاي بزرگش و معلم و زندگي و در كل از صميمانه ها، صميمانه مي نويسد و دل زلالي دارد.

روح الله كه با روح دادن به وقايع و سرگذشتهاي گوناگون به زيبايي نوشته و زندگي را به گونه اي ديگر بيان مي كند، شايد به مانند تا..........شقايق.

آبجي كوچيكه كه عشقش بچه هاي پاك و معصومه و شيطنتش به دل مي شينه، چون مثه بچه ها پاكه و جشواره ي فرشته هاي زمينيش اين فرصت رو به من هم داد كه دوباره به اون دوراني برگردم كه شايد يادآوريش برام درد آوره و ناگفته هاي آبجي كوچيكه شايد درباره ي رنگين كمون و فرشته ي مهربون فراتر از اين چيزاييه كه مي گه و مي نويسه.

ابرشِ ماني كه راحت و ساده و قشنگ مي نويسه و به قول خودش مثه خودم باحاله... يه بار نظر سنجي داره، يه بار معما، به نظرت بعدي چيه؟

امير عباس كه روايت فجر را بنا به تجربه و زيستن در آن مي گويد، نه صرف نوشتن داستان و حكايتي، و دل پاكي دارد و تجربه اش را مي توان از نوشته هايش دريافت چون نه افراط را برگزيده و نه سستي، تعادل را خوب مي داند و صبور است.

قادر كه عصر ايمان را علم كرد تا از شكوه و عظمت و ايمانِ مردان و زنان خدا بگويد و خدا و اين ايمان به خدا نه كهنه مي شود و نه تكراري.

الفباي عشقِ عسل كه با خوش بين بودن و زيبا ديدنش زندگي را عسل گونه مي خواهد و شايد ديوارها را هيچ وقت مانع نمي بيند.

پيمان كه شير تو شيري داره پر از مطالب جالب و بامزه و انگاري از نوشتن خسته نمي شه.

سنگ صبور كه شايد سنگ صبور خيلي چيزاييه كه خودش خبر داره و به قول خودش بماند.

زندگي همون يه باره ولي بارها و بارها، و نگين گاهي سرمست از آن و گاهي دلتنگ از آن مي سرايد و زيبايي كارش همين تكرارهاست.

انديشه ي استاد يزدي كه حرفهاي بسيار براي گفتن دارد و همفكري را در جهت رسيدن به تفكر جمعي لازم مي داند اما آرام و قدم به قدم. گر چه سخت مي نويسد ولي بسيار مهربان و دوست داشتني است.

تند نويسي كه مي خواهد بدون غل و زنجيرِ قيد و بندها قاطعانه بنويسد ولي باز هم معصوميت و دل نازكيش را از بين جمله هايش مي توان ديد و اگر بعضي از زنجيرهاي واقعي را از نوشته هاي فعليش باز كند مي تواند فوق العاده بنويسد و از خرپ خرپ هاي گارسيا هم به نوعي ديگر ارزش بسازد.

صاحبدل كه دلي صاف دارد و براي دل خودش مي نويسد و ديگران را هم با خود همراه مي كند و خوش به حالش كه صاحب دلي بزرگ است.

ساقي كه به قول خودش عاشق نيست ولي شايد عاشق شعر باشه، چون داخل شعر ها هم مي شه اشكها و آرزوها رو ديد و جستجو كرد.

مسافر تقديرِ پر از احساس كه مي خواهد بر سر نوشت مهر باطلي بزند و از اين تند باد سرنوشت، نسيم پر از آرامشي براي خود و ديگران رقم بزند.

بهزاد بسيار جوان كه نكته هاي ظريفي را كه من هم نمي دانم و فراموش كرده ام به من ياد مي دهد و به ياد مي آورد و با اين جواني چه خوب هم از عهده ي آن بر مي آيد گرچه تجارب بسياري بايد بياموزد و چه قشنگ مي گويد كه تنهاييت را با هر كسي قسمت نكن.

سيد محمد حسين كه شايد از آبدارچي بودنِ پارسي بلاگ با اسم آبدارچي خيلي چيزهايي رو براش تداعي كنه و رقم بزنه و بسازه كه فقط خودش مي دونه. درست عين مسافر رؤياها بودن.

سيد محمد رضا كه مدير برازنده ي اوست و خوب اين پارسي بلاگ رو هدايت مي كنه و بر عكس خيلي از مديرها خاكي و خودمونيه و راحت و بي ريا مي نويسه... تو اين قسمت مدير هم يه تشكر ويژه هم از مدير و هم از پرسنل زحمت كش پارسي بلاگ مي كنم و براشون توفيق روز افزون از خدا دارم... يه موقع فكر نكنيد ما اينجا فقط مي نوشتيما، زحمتهاي شما رو هم يادم بوده و حداقل با تشكر مي تونم اداي دين كنم.

تو اين قسمت مشتركان ما يه مشترك بود به نام خانم دلفان كه نمي دونم نوشته ها رو مي خوندن يا نه ولي خيلي وقته تو قسمت مشتركان اسمشون هست، خلاصه من از ايشون وبلاگي نديدم تا بخوام چيزي بنويسم ولي در هر صورت چون از همه تشكر كردم از شما هم متشكرم و همينطور بقيه كسايي كه تو اين مدت حتي 1 بار اومدن و رفتن.

مسافر هم كه تو اين مدت همراهم بود و مسافر رؤياي زندگي خيلي چيزا بهش ياد داد و با خيلي افكار و توده ها پيوندم داد.( گفتم يه حالي هم به خودم بدم)....(پسر چي كار كردم وبلاگه گل بارون شد).

تفريح دوم... لطفا فقط حروف بزرگ رو بخونيد: با تشكر.

B ak E hey BA be KH mi SHID ram KOO barat CHIKA bad RO juri BEKHOON sare ESHTEBAH kar SHOD rafti

يه توضيح: حدودا 99 نفر و 25 صدم ازم پرسيدن اين لوگوت كه اينجا زدي ايي يعني چه؟
ببينم مگه شما لوگو زديد من پرسيدم اين لوگوتون جريانش چيه؟... ها؟... خب بابا اين كه دعوا نداره الان توضيح مي دم... قهوه اي شما رو ياد چي ميندازه؟... بجز چوب... قهوه اي رنگ خاكه رنگ سرشت آدماست و رنگ يه روز خوب به نام پنجشنبه و پنجشنبه هم بنا به دلائلي واسم مهمه البته بجز اينكه معروف به روز سعادت و خوشبختيه. آخه هر روز يه رنگي داره. بعدشم بهترين زمينه واسه نقاشي به نظرتون چيه؟...سفيد؟... نه، يه نگاه به كلبه ي جنگليِ بالاي وبلاگ بندازيد مي فهميد. آره قهوه اي روشن يه جلوه ي ديگه به رنگهاي مختلف مي ده. به رگه هاي سفيد داخل لوگو نگاه كنيد ببين چه واضح معلومن هر كدومش يه راهي رو طي مي كنه، حالا مسافر كجاي اين راهه الله اعلم. يه لوگوي ساده ببين چقدر با آدم حرفا داره. خب بماند. البته قهوه اي لوگو بايد روشن تر باشه ولي چون خواستم از قالب وبلاگ كاملا متمايز بشه واسه همين پر رنگ زدمش اونجا، بازم بماند. ( حالا فكر نكنيد ما هر كاري مي كنيم رو برنامه و هدفه، ضمنا نقاش هم نيستم بعدا الكي حرف تو دهن ما نذاريد ).

اونم اين يادگاريه كه قولتون داده بودم... هم يادگاريه و هم يه عيدي واستون، چون امروز عيد خيلي بزرگيه و شايد خيلي ها تصميم مي گيرن كه امروز متولد شن و يه جور ديگه زندگي كنن، ميلاد امام مهدي عليه السلام اين روز عزيز رو هم به نوبه ي خودم به همه ي آدما حالا فرقي نمي كنه از چه دين و نژادي باشن تبريك مي گم و اميدوارم دعاي همه مستجاب بشه و روز موعودي كه همه منتظرش هستن زودتر سر برسه و دنيا پر از عدل و آرامش و مهربوني بشه، بيشتر از همه واسه اونايي دعا مي كنم كه بدست آوردن كامل سلامتي واسشون از همه چي مهمتره و چشم انتظار شفا از صاحب اين روزا هستن... خب بريم سر يادگاريه: البته خودش از عكسش خيلي بزرگتر و خوشگلتره و تا اينجا 10 ماه وقت برده، البته 10 ماه مفيد چون از آذر 83 كارش رو شروع كردم... تقريبا 10 ماه ديگه هم وقت مي بره تا تموم بشه البته تا چه سالي نمي دونم. تو باغچه هاش بايد درخت بكارم و گل كاريش كنم، ميز و صندليهاش مونده، چراغهاش مونده و كلي طرح ديگه تا بشه اون چيزي كه اسمش كلبه ي كبريتي يا رؤياييه منه... اينم اينجا گذاشتم تا جلو چشمام باشه و يادم بياد كه هر چيزي رو اين خود ما هستيم كه مي تونيم بهش ارزش بديم و خودمون يه پا خالقيم واسه خودمون، اينطوري متعهد ترم مي كنه... كبريت هم مي تونه يه شكل ديگه باشه.

حالا اين عكس يادگاري رو به نظرتون كجا مي خوام بگيرم... آفرين درست حدس زديد، همتون بايد جمع بشيد داخل تراس اين كلبه ي كبريتيِ ما... بي زحمت جمع بشيد... آها يه ذره اينورتر كه نماش قشنگ تر بشه، خب طرف راست ديگه، چپ كه بريد پرت مي شيد پايين... علي گاواره بابا انقدر تكون نخور و درست وايسا اينجا كه پادگان نيست. امان از اين آبجي كوچيكه، خدايي اينجا جاي اسكيته؟ مي خوري زمين ها. روح الله بي زحمت شما كه قدت بلند تره بايست عقب تر. مريم چي كار مي كني نشستي رو پله داري اس ام اس مي زني بابا خاموش كن اون مبايل رو ديگه. آفرين به اين استاد يزدي ببين هنوز عكس نگرفتم داره لبخند مي زنه. نگين اينجا كه باشگاه ورزشي نيست هي ميپري اينور و اونور از اين امير عباس و اسد و محمود و عسل ياد بگير ببين چه قشنگ ايستادن. جناب منصوري جون من 2 دقيقه چيزي ننويس تا عكسمونو بگيريم. بهزاد انقده با اين ماني ابرش نما صحبت نكن، چيه؟ داري آواز براش مي خوني. چيه گارسيا چرا انقدر كم حوصله اي بابا تموم ميشه الان. صاحبدل و قادر و دكتر غريب و پيمان و ساقي بي زحمت لبخند، آفرين. سنگ صبور اون سنگ رو بنداز زمين مي زني شيشه دوربين رو ميشكني ها. زيتون تو باغچه چي كار مي كني من كه هنوز درخت داخلش نكاشتم نكنه مي خواي زيتون بچيني. هاترا شما از قسمت غربي بيا لطفا شرق بايست. سعيد بابا 2 دقيقه دندون رو جيگر بذار و جوك نگو. راضيه و نرگس بي زحمت كمي بياين جلوتر، خب خوبه. مسعود بعدا عكس رو بهت مي دم از روش يه پرينت با كيفيت بزن دمت گرم، باشه؟. راستي دختر كوچولوت رو هم بگير تو بغلت. رهگذر جون بابا اين دسته گل كه دستت گرفتي شمايل 10 نفر رو حذف كرده، آها اين بهتر شد يكي يه گل دادي به همه. آفرين به شروق كه لازم نيست چيزي بهش بگم. مسافر تقدير عزيزم هم كه كارش درسته. سيد محمد حسين هم كه كت و شلوارش توپه، پسر ريش پرفسوريتو عشقه. اي بابا آقاي مدير افتخار بده ديگه، بيا قربون شكلت، آها حالا خوبه. نگاه كن تو را خدا 2 ساعت نظم داديم اين پيمان داره همه چيز رو شير تو شير مي كنه... اونجا چه خبره خب بايستيد ديگه، هي بايد تك تك بگم، ديوونم كردينا اين آخر كاري. آها تكون نخوريد، دوربين رو اتوماتيكه الان منم ميام، خب همه بگيد سيييييييييييييب.

چيك چيك و تمام.

اينو مي گن يه خداحافظيه منحصر به فرد مسافري، يه خداحافظيِ توپ و مشتي. دلم به حالتون مي سوزه كه بايد اين همه بخونيد، اي داد بي داد. خب انشالله همتون به آرزوهاتون برسيد و ببخشيد اگه با اسم كوچيك خطابتون كردم، مي خواستم عكس يادگاريمون با صفاتر بيفته... تو اين مدت اگه اذيتتون كردم و شايد زياد شوخي كردم ببخشيد و خلاصه حلالم كنيد. نترسيد منم حلالتون مي كنم. دلم واستون تنگ مي شه ( البته من اين جمله رو كم استفاده مي كنم و چون زياد شوخي مي كنم اگه كسي بگه دلت واسم تنگ شده مي گم نه بابا تازه راحت تر بودم ). پس خب دلم واستون تنگ مي شه و از دستتون راحت مي شم.

توجه توجه: (اين توجه رو خيلي باكلاس اومدم، نه غلام؟)

خدا مردم از بس تايپ كردم از كت و كول افتادم، ببينم كسي آدلت كلت داره، نه ببخشيد آدلت كلد، نه اصلا مي گن اسپكتورانت براي درد غضروف بهتره، بابا اصلا قرص نخواستم بيخيال از اصل مطلب دور شدم. آها اينو مي خواستم بگم كه: چون اين وبلاگ كارش به اتمام رسيده اين متن طولاني رو اگه خواستيد بخونيد حالا حالاها وقت داريد البته اگه اين جناب مدير و دست اندركاران محترم نزنن بعد 6 ماه وبلاگ رو بتركونن و حذفش كنن( جون من تصاعدي حساب كنيد تا مشتري شيم ). ديگه با اين وبلاگ بر نمي گردم شايد سال ديگه با اسم خودم بيام و تا اون موقع خيلي از شماها نباشيد ولي طبق روال كاريم اگه دوباره چند ماه يا يه سال ديگه يه وبلاگ درست كردم و بعضياتون رو ديدم خدمت همتون مي رسم ( دوباره فكر نكنيد خدمت همتون مي رسم يعني خدايي ناكرده حساب همتون رو مي رسما، نه ).

شاد و موفق باشيد و در پايان

به نام خداوند بخشنده و مهربان

يه مسافر ساده ي ساده
يكي از اين شش ميليارد، مسافر